Grę Blackwella cechowały oszczędność środków oraz nakładające się warstwy rytmiczne, które nie przesłaniały partii pozostałych instrumentów. W przeciwieństwie do wielu współczesnych mu perkusistów jazzowych kładł większy nacisk na bębny niż na talerze, wykorzystując różnice w wysokości dźwięku i barwie między poszczególnymi bębnami. Swobodnie zmieniał metrum i tempo, dzięki czemu struktura rytmiczna mogła rozwijać się równie elastycznie jak improwizowane linie melodyczne. Jego gra miała przy tym taneczny charakter i zachowywała wyrazisty puls nowoorleańskiej tradycji second line. Nie ograniczał się do akompaniowania, lecz uczestniczył w muzycznym dialogu jako równorzędny partner pozostałych wykonawców, reagując na ich frazy i przebieg improwizacji.
Zmarł wskutek powikłań choroby nerek w szpitalu w Hartford. W 1993 Blackwell został pośmiertnie wybrany przez krytyków do galerii sław czasopisma „DownBeat”.
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy perkusiści jazzowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Nowym Orleanie Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 1992