Jej bezpośredni styl krytykowano zarówno w czasie pracy w sądzie rodzinnym, jak i później w telewizji. Krytycy zarzucali jej publiczne upokarzanie uczestników oraz wykorzystywanie trudnej sytuacji materialnej części z nich jako rozrywki. Sheindlin odpowiadała, że nie atakuje stron bez celu, lecz używa ostrego języka, aby zwrócić uwagę na konsekwencje ich postępowania. Podkreślała również, że prowadzi program telewizyjny, a nie zwykłą rozprawę sądową.
Wpływ i pozycja w telewizji Analiza opublikowana w magazynie Slate wiązała popularność z silną osobowością prowadzącej, szybkim tempem programu i natychmiastowym rozstrzyganiem sporów. Magazyn opisywał program jako uproszczoną wizję wymiaru sprawiedliwości, pozbawioną przewlekłości, sporów proceduralnych, wystąpień adwokatów i długotrwałych postępowań odwoławczych.
Sukces przyczynił się do odrodzenia amerykańskich programów sądowych i powstania licznych podobnych produkcji. Program wykorzystywał tematykę osobistych konfliktów znaną z talk-show, ale w przeciwieństwie do nich kończył każdą sprawę jednoznacznym rozstrzygnięciem. Do 2013 roku był dostępny na ponad 120 rynkach telewizyjnych na świecie.