W pierwszej edycji udział wzięło 11 zespołów ze stolicy kraju – Santiago. Pierwsze miejsce w tabeli zajął CD Maestranza Central, jednak zdecydowano, że nie może on ubiegać się o awans ze względu na zbyt niski poziom sportowy.
W sezonie 1944 ustalono, że zwycięzca ligi zagra baraż z ostatnim klubem Primera División. Triumfatorem został CD Bernardo O’Higgins, który w ostatniej kolejce wyprzedził Deportes Iberia. 18 marca 1945 CD Bádminton pokonał CD Bernardo O’Higgins 3:1, jednak nazajutrz złożono protest, że w zwycięskiej drużynie zagrali dwaj nieuprawnieni zawodnicy. ACF uznała skargę, jednak, zamiast przyznać walkower, nakazała powtórzenie meczu, który zakończył się remisem 1:1. Wskutek tego federacja arbitralnie zdecydowała o pozostawieniu obu zespołów w swoich ligach, gdyż pretendent nie zdołał odnieść zwycięstwa.
thumb|left|320px|Piłkarze klubu Deportes Iberia w sezonie 1946 W 1945 roku zapadły decyzje o automatycznym awansie i spadku. Zwycięzca ligi Deportes Iberia wszedł do chilijskiej ekstraklasy, ale kluby zarazem zagłosowały za pozostawieniem w niej spadkowicza CD Bádminton, więc w sezonie 1946 liczba uczestników Primera División wzrosła z 12 do 13.