Castelletto di Miramare (niem. Gartenhaus) – XIX-wieczna rezydencja położona w parku otaczającym Zamek Miramare w Trieście, we włoskim regionie Friuli-Wenecja Julijska. Budynek został wzniesiony dla arcyksięcia Maksymiliana Habsburga jako tymczasowe miejsce zamieszkania na czas budowy głównego zamku. Jego forma stanowi pomniejszone nawiązanie do architektury Miramare.
Historia Castelletto powstało w latach 1856–1858 według projektu austriackiego architekta Carla Junkera. Maksymilian i jego żona Charlotta Belgijska korzystali z budynku jako okresowej rezydencji w latach 1859–1860, do czasu ukończenia zamku Miramare. Do wyposażenia przeniesiono część mebli i dekoracji z wynajmowanej wcześniej przez arcyksięcia triesteńskiej Villa Lazarovich.
Od końca 1866 do początku 1867 roku w Castelletto przebywała Charlotta, która po powrocie z Meksyku znajdowała się pod opieką lekarzy. W latach 30. XX wieku, podczas pobytu w Miramare rodziny sabaudzkiej z linii Aosta, w budynku urządzono ekspozycję części wyposażenia zamkowego. W 1989 roku, po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych, umieszczono w nim centrum informacyjne rezerwatu morskiego Miramare.