Uproszczenie formy i detali jest cechą charakterystyczną pejzaży fowistycznych, w których artyści świadomie tworzyli sztuczne układy kompozycyjne zniekształcające obraz rzeczywistości. Wiele z tych samych właściwości można odnaleźć również w innych dziełach Matisse’a. Inni malarze związani z fowizmem tworzyli wielkoformatowe pejzaże, w których postacie nie odgrywały tak istotnej roli w kompozycji jak w pracach Matisse’a.
Interpretacja Matisse przedstawił idylliczny letni pejzaż z kilkoma postaciami, niektórymi w negliżu, odpoczywającymi na brzegu spokojnego morza. Atmosferę budują: pogodne niebo z obłokami, łagodne wzgórza na horyzoncie, smukłe drzewo po prawej stronie.
Badacze sugerują, że obraz można interpretować jedynie pod warunkiem uznania, iż wymyka się jednoznacznej interpretacji. Wcześniejsze prace Matisse’a były mocno zakorzenione w wizualnych założeniach postimpresjonizmu, co skłaniało do zastanawiania się, w jaki sposób jego twórczość mogła ulec tak radykalnemu zwrotowi ku przedstawianiu świata fantazji. Zdaniem Davida Carriera obraz jest niejednoznaczny i pozbawiony wyraźnych odniesień do któregokolwiek z domniemanych źródeł inspiracji.