Klasztor franciszkanów został zlikwidowany w latach 80. XVIII wieku w ramach reform kościelnych cesarza Józefa II. Opiekę nad kościołem przejęło duchowieństwo diecezjalne, a świątynia została kościołem filialnym parafii Santa Maria Maggiore. W 1813 roku otrzymała chrzcielnicę, natomiast w 1847 roku utworzono przy niej samodzielną parafię Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia.
W latach 1864–1866 kościół rozbudowano według projektu inżyniera Giuseppe Bernardiego, nadając mu zasadniczo obecną formę. Przebudowaną świątynię pobłogosławił 16 lipca 1866 roku biskup Bartolomeo Legat. W późniejszym okresie prowadzono prace konserwatorskie obejmujące między innymi prezbiterium, malowanie wnętrza oraz odnowienie sztukaterii i malowideł stropu.
Nazwa Określenie Sant’Antonio Vecchio pojawiło się po wzniesieniu w XIX wieku kościoła św. Antoniego Cudotwórcy w Borgo Teresiano. Mieszkańcy Triestu zaczęli określać starszą świątynię jako Sant’Antonio Vecchio, a nowszą jako Sant’Antonio Nuovo. Nazwy te weszły do powszechnego użycia, mimo że oficjalne wezwanie starszego kościoła odnosi się do Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia.
Przypisy
Kategoria:Kościoły w Trieście Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Matki Bożej Wspomożenia Wiernych Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Antoniego Padewskiego