Technika pigmentowa – jedna z najtrwalszych historycznych technik fotograficznych. Jej rozwój rozpoczął się od odkryć w 1839 roku, dotyczących światłoczułości papieru pokrytego roztworem dwuchromianu potasu. Sam proces został wynaleziony przez Alphonse’a Poitevina w 1855 roku, a kluczowe udoskonalenia, które pozwoliły na jego szerokie zastosowanie komercyjne, wprowadził Joseph Wilson Swan w 1864 roku.
Chemia i zasada działania Podobnie jak w przypadku gumy dwuchromianowej, technika pigmentowa opiera się na zjawisku garbowania (sieciowania) koloidów pod wpływem soli chromu oraz promieniowania UV. Zasadnicza różnica polega na zastosowanym spoiwie: o ile w technice gumowej wykorzystuje się gumę arabską, o tyle w technice pigmentowej nośnikiem dla pigmentu jest żelatyna. Zasada procesu opiera się na światłoczułości mieszaniny żelatyny, pigmentu (historycznie najczęściej sadzy, stąd angielska nazwa ) oraz uczulacza (dwuchromianu potasu lub amonu). W miejscach naświetlonych (przez przezroczyste partie negatywu) żelatyna ulega zgarbowaniu, stając się nierozpuszczalna w ciepłej wodzie.