Po wybuchu II wojny światowej początkowo przebywała we wsi Kędzierz k. Dębicy. Pod koniec 1941 r. powróciła do Lwowa. W styczniu 1942 r. objęła stanowisko wykładowcy chemii w Polskiej Zawodowej Szkole Chemicznej, a następnie, po otwarciu przez Niemców Politechniki pod nazwą Kursy Techniczne stanowisko asystentki w Katedrze Chemii Ogólnej na Wydziale Rolniczo-Lasowym. Pracę kontynuowała też w latach 1944–1945, w charakterze p.o. docenta w Katedrze Chemii Organicznej Lwowskiego Instytutu Politechnicznego.
We wrześniu 1945 r. repatriowana ze Lwowa do Gliwic. 4 października 1945 r. podjęła pracę jako adiunkt w Katedrze Chemii Organicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Śląskiej. W 1947 r. jako zastępca profesora objęła kierownictwo Katedry. W 1951 r. na podstawie pracy pt. Redukcja nitrowych związków aromatycznych w roztworze kwaśnym (promotor: prof. Edwin Płażek), Rada Wydziału Chemicznego Politechniki Wrocławskiej nadała Jej stopień naukowy doktora nauk technicznych. W 1954 r. otrzymała tytuł naukowy docenta, a Minister Szkolnictwa Wyższego powołał Ją na stanowisko samodzielnego pracownika nauki. Nominowana przez Radę Państwa na profesora nadzwyczajnego w 1962 r. W październiku 1969 r. otrzymała tytuł naukowy profesora zwyczajnego. W latach 50. i 60.