W 1785 roku kościół kupiła utworzona przez szwajcarskich imigrantów wspólnota ewangelicko-reformowana wyznania helweckiego. Po remoncie świątynię ponownie otwarto w 1786 roku, nadając jej wezwanie Chrystusa Zbawiciela. Od końca XIX wieku korzystała z niej również triesteńska wspólnota waldensów, a w 1927 roku obie społeczności sformalizowały wspólne użytkowanie budynku.
W 1927 roku, po uszkodzeniach spowodowanych trzęsieniem ziemi, kościół odrestaurowano pod kierunkiem architekta Ferdinanda Forlatiego. Usunięto wówczas część późniejszych przekształceń barokowych, przywracając budowli formy nawiązujące do architektury średniowiecznej. W 1928 roku świątynię uznano za włoski zabytek narodowy. Kolejne prace konserwatorskie prowadzono m.in. w drugiej połowie XX wieku oraz w 2018 roku.
Architektura Kościół jest niewielką budowlą romańską o nieregularnym rzucie i trzech nawach rozdzielonych kolumnami. Wnętrze nie ma wyodrębnionych apsyd, a nawy przykrywa drewniana więźba dachowa. Prezbiterium znajduje się kilka stopni powyżej poziomu pozostałej części świątyni.