Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku opiekę nad kościołem przejęło duchowieństwo diecezjalne. W 1774 roku utworzono parafię Santa Maria Maggiore, obejmującą najstarszą część Triestu. W latach 1922–2001 parafię prowadzili franciszkanie z weneckiej prowincji św. Antoniego, po czym świątynia ponownie przeszła pod bezpośrednią opiekę duchowieństwa diecezjalnego.

W XIX wieku rozwinął się w kościele kult Matki Bożej Zdrowia. Podczas epidemii cholery w 1849 roku mieszkańcy Triestu uczestniczyli w procesji z wizerunkiem maryjnym, prosząc o ustanie epidemii. Wydarzenie stało się początkiem corocznych obchodów święta Matki Bożej Zdrowia, przypadającego 21 listopada. Tego samego dnia w 2011 roku biskup Giampaolo Crepaldi nadał kościołowi tytuł sanktuarium diecezjalnego.

Architektura Kościół jest budowlą barokową wzniesioną na planie krzyża łacińskiego. Wnętrze podzielono na trzy nawy, do których przylegają boczne kaplice;