Film wykorzystuje niepublikowane wcześniej domowe nagrania Freuda z lat 30., nakręcone w większości przez Marie Bonaparte i zdigitalizowane w czasie pandemii COVID-19; gabinet Freuda w Wiedniu zrekonstruowano na potrzeby filmu w technice 3D.
Dystrybucja i odbiór Po premierze w Hajfie film wyemitowała izraelska telewizja publiczna Kan 11. Na świecie pokazywany był m.in. w Muzeum Zygmunta Freuda w Wiedniu, w Muzeum Freuda w Londynie, w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie oraz na uniwersytetach, m.in. Stanforda i Pensylwanii. Pokazywany był również we współpracy z towarzystwami psychoanalitycznymi na całym świecie.
Hannah Brown z „The Jerusalem Post" napisała, że film „oświetla życie Freuda na nowe sposoby", i wyróżniła jego „sugestywną, oniryczną animację". Wilfried Hippen w niemieckim dzienniku „taz" określił Qedarowską „mieszankę dokumentu i kina autorskiego" jako „stylistycznie pociągającą".