Powierzchnia wilgotna, śluzowata, gładka, wodnista, często nierówna w środku i promieniście włóknista, czerwonawobrązowa do różowobrązowej, z czasem blaknąca do jasnobrązowej na brzegach. Blaszki Bardzo gęste, zbiegające z ząbkiem, cienkie, zaokrąglone wzdłuż trzonu, początkowo białe, kremowe, jasnobrązowe, później nakrapiane kremowobrązowymi do rdzawobrązowych plamkami. Ostrza ząbkowane. Trzon Wysokość 5–9 cm, grubość 0,5–1 cm, cylindryczny, korzeniasty, skręcony, pusty. Powierzchnia podłużnie rowkowana, włóknista, kremowa, jasnobrązowa do ciemnobrązowej, jaśniejsza na górze, rzadko z różowawym odcieniem, u starszych okazów czerwonawo nakrapiana. Miąższ Gęsty, białawy do jasnokremowego, wodnisty. Zapach przyjemny, grzybowy, a smak łagodny, czasami gorzkawy. Cechy mikroskopowe Zarodniki 4–6 × 3–5 µm, Q = 1–1,3, kuliste do szerokoeliptycznych, rzadko w kształcie kropli, szkliste, gładkie. Podstawki 4-zarodnikowe, ze sprzążkami u podstawy. Cheilocystydy cylindryczne, maczugowate, rozdęte, z licznymi wyrostkami. Skórka kapelusza typu ixocutis, składająca się z cylindrycznych strzępek. Gatunki podobne Charakterystyczną cechą monetnicy karbowanoblaszkowej jest skręcony, rowkowany trzon.