Park zainaugurowano 24 maja 1925 roku. Posadzono w nim około 160 drzew, odpowiadających liczbie mieszkańców ziem julijskich poległych jako ochotnicy w armii włoskiej. Pierwsze drzewo poświęcono Guglielmo Oberdanowi. W następnych latach park rozbudowywano, a jego główną osią komunikacyjną stała się Via Capitolina.
Teren podzielono na 26 sektorów, w których ustawiano kamienne stele poświęcone poszczególnym osobom. Sektory od 16 do 25 przeznaczono głównie dla poległych podczas I wojny światowej. W kolejnych dziesięcioleciach dodawano tablice i kamienie związane również z II wojną światową, ruchem oporu, deportacjami oraz innymi wydarzeniami XX wieku.
Układ Park zajmuje zalesione zbocze pomiędzy historycznym centrum miasta a szczytem wzgórza San Giusto. Jego poszczególne części łączą kręte drogi, schody i alejki piesze. W drzewostanie występują przede wszystkim cyprysy, sosny i cedry, tradycyjnie wykorzystywane w założeniach o charakterze kommemoracyjnym.
Najważniejszą drogą jest Via Capitolina, prowadząca zakosami na Piazza della Cattedrale. Wzdłuż dróg i alejek rozmieszczono niewielkie stele, głazy oraz tablice wykonane przeważnie z miejscowego wapienia krasowego.