Wraz z badała też, czy istnieje górna granica masy czarnych dziur.
W 2023 Natarajan wraz ze współpracownikami opisała źródło – obiekt o dużej jasności w paśmie rentgenowskim i przesunięciu ku czerwieni z ≈ 10,1, a więc pochodzący z bardzo wczesnego Wszechświata. Obiekt zidentyfikowano za pomocą Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba i Teleskopu kosmicznego Chandra. Zespół ocenił, że cechy obiektu są zgodne z modelem zarodka bezpośredniego kolapsu. Interpretacja ta pozostaje jednak przedmiotem dalszych analiz. W preprincie z 2026 roku Fan Zou i współpracownicy zakwestionowali wiarygodność sygnału rentgenowskiego, a w danych spektroskopowych ani w obserwacjach w podczerwieni nie znaleźli dowodów na obecność (jasnego centrum galaktyki zasilanego przez supermasywną czarną dziurę) w UHZ1.
Natarajan jest też autorką przewidywania z 1999, że aktywne jądra galaktyk wytwarzają wiatry unoszące gaz na tysiące lat świetlnych, a potwierdzono je obserwacyjnie około dwóch dekad później.
Wyróżnienia (wybór) członkini Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego (2008) stypendium Guggenheima (2009) członkini Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego (2011) członkini Amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk (2023) umieszczenie na liście 100 najbardziej wpływowych ludzi tygodnika „Time” (2024) Nagroda Heinemana z astrofizyki (2025)
Przypisy