thumb|Fresk „Biały Anioł” ukazujący Niosące mirrę, ok. 1235 r., Monaster Mileševa w Serbii. thumb|Prawosławna ikona przedstawiająca Niewiasty niosące mirrę przy grobie Chrystusa (Kiży, Rosja, XVIII wiek). thumb|upright=0.8|Ikona Marii Magdaleny przedstawionej jako Niosąca mirrę. W dłoni dzierży charakterystyczne naczynie (alabastron). thumb|upright=0.8|Hagiograficzny fresk przedstawiający świętą Salome z naczyniem na mirrę.
Niosące mirrę (lub Niewiasty niosące wonności, z gr. Μυροφόροι, Myrophoroi; łac. Myrophorae; cs. Żeny-mironosicy) – w tradycji chrześcijańskiej, szczególnie w prawosławiu, określenie kobiet wymienionych w Nowym Testamencie, które uczestniczyły w pogrzebie Jezusa Chrystusa i jako pierwsze odkryły pusty grób po Jego zmartwychwstaniu.
Termin ten bezpośrednio odnosi się do faktu, że wczesnym rankiem, pierwszego dnia po szabacie, kobiety te przyniosły mirrę i wonne olejki do grobu, aby rytualnie namaścić ciało Chrystusa. Ze względu na to, że jako pierwsze otrzymały wieść o zmartwychwstaniu i przekazały ją apostołom, w teologii wschodniej określane są zaszczytnym tytułem „Apostolek apostołów” (lub „Równych apostołom”). W chrześcijaństwie zachodnim (katolicyzmie) postacie te są najczęściej znane pod węższym pojęciem Trzy Marie.