Seria ukazała się początkowo jako kwartalnik, od trzeciego zeszytu stała się miesięcznikiem, a od stycznia 1965 zaczęła ukazywać się co dwa tygodnie. Każdy zeszyt liczył 128 stron, zawierał czarno-białe ilustracje i kosztował 150 lirów. Pierwotnie reklamowana jako „komiks dla dreszczy” (wł. il fumetto del brivido), od 1965 była opisywana jako „żółty komiks” (giallo in comics), czyli „powieść kryminalna dla dorosłych”.

Format komiksu został zaprojektowany specjalnie z myślą o czytelnikach dojeżdżających do pracy. Pomysł zrodził się, gdy Angela Giussani obserwowała z okna swojego domu przy stacji Cadorna w Mediolanie tłumy pasażerów. Komiksy miały niewielki rozmiar, zawierały po dwie lub trzy plansze na stronie, co pozwalało na umieszczenie zarówno długich scen akcji, jak i rozbudowanych dialogów. Format ten stał się wzorem dla wielu późniejszych wydawców.

Seria szybko zyskała dużą popularność, stając się zjawiskiem społecznym i przedmiotem badań socjologów oraz ekspertów od komunikacji. Od momentu premiery sprzedano niemal 150 milionów egzemplarzy, a nakłady pierwszych zeszytów osiągnęły wysokie ceny na rynku kolekcjonerskim.