thumb| 1 Księga Królewska 13 (1 Krl 13) – trzynasty rozdział Pierwszej Księgi Królewskiej, wchodzącej w skład ksiąg historycznych Starego Testamentu chrześcijańskiej Biblii. Księga ta stanowi kompilację różnych kronik opisujących czyny królów Izraela i Judy, sporządzoną przez redaktora deuteronomistycznego w VII wieku p.n.e., z uzupełnieniami dodanymi w VI wieku p.n.e. Fragment od 1 Krl 12,1 do 16,14 opisuje konsolidację królestwa północnego (Izraela) i Judy: ten rozdział skupia się na początkach panowania Jeroboama w królestwie północnym.
Tekst Rozdział ten został pierwotnie napisany w języku hebrajskim i od XVI wieku podzielony jest na 34 wersety.
Świadkowie tekstu Wśród wczesnych rękopisów zawierających tekst tego rozdziału w języku hebrajskim wyróżnia się dokumenty należące do tradycji Tekstu Masoreckiego, w tym Kodeks Kairski (895 n.e.), Kodeks z Aleppo (X wiek) i Kodeks Leningradzki (1008 n.e.).
Istnieje również przekład na język greki koine znany jako Septuaginta, sporządzony w ostatnich kilku wiekach p.n.e.