Młodszy prorok założył, że może ufać innemu prorokowi i uległ pokusie, łamiąc wytyczne otrzymane od Boga. W tej historii „prawdziwy” prorok pozwolił się zwieść „fałszywemu” i przypłacił to życiem. Po spożyciu posiłku, gdy młody prorok wsiadł na osła i wyruszył w drogę do domu, za karę za nieposłuszeństwo został zaatakowany i zabity przez lwa. Zwierzę zachowało się w sposób nadnaturalny – nie pożarło zwłok męża Bożego ani nie zaatakowało jego osła, lecz stało obok ciała na drodze. Śmierć wysłannika w takich okolicznościach przekonała sceptyków o więzi zmarłego proroka z Bogiem. Podobnie jak w poprzednim fragmencie, uwaga skupiona jest na „sanktuarium w Betel i jego ołtarzu”, skażonym przez „grzech Jeroboama”. Słowo proroka natychmiastowo zniszczyło ołtarz, a sanktuarium miało zostać zlikwidowane 300 lat później przez króla Jozjasza. Gdy stary prorok dowiedział się o dramacie, udał się na miejsce, opłakał ciało młodego proroka i pochował go we własnym grobie. Nakazał również swoim synom, by po śmierci pochowali go u jego boku. Dzięki temu, za czasów reform Jozjasza, ich wspólny grób został uchroniony przed zbezczeszczeniem (2 Krl 23,15–18).