Antonio Marco Buttazzoni (ur. 25 kwietnia 1800 w Trieście, zm. 10 sierpnia 1848 w Lublanie) – architekt działający głównie w Trieście, jeden z przedstawicieli neoklasycyzmu w architekturze miasta pierwszej połowy XIX wieku. Projektował pałace miejskie, kamienice mieszkalne i rezydencje prywatne. Jego twórczość pozostawała pod wpływem Mattea Pertscha, architektury Andrei Palladia oraz klasycyzmu akademickiego rozwijanego w mediolańskiej Akademii Brera.
Życiorys Urodził się w Trieście jako syn Giovanniego Buttazzoniego, w rodzinie wywodzącej się z San Daniele del Friuli. Początkowe przygotowanie zawodowe zdobywał dzięki wujowi, mistrzowi budowlanemu Francescowi Corettiemu. Następnie przez cztery lata pracował w pracowni Mattea Pertscha, jednego z głównych przedstawicieli triesteńskiego neoklasycyzmu, a równocześnie uczył się geometrii pod kierunkiem Andrei de Stadlera.
Studiował architekturę w Akademii Brera w Mediolanie. Podczas nauki uczestniczył w konkursach akademickich i otrzymał złoty medal za projekt archiwum przeznaczonego dla miasta stołecznego. Po ukończeniu studiów powrócił około 1821 roku do Triestu, gdzie rozpoczął samodzielną działalność projektową.