Janina Węgier (ur. 27 lutego 1927, Breń Osuchowski k. Mielca, zm. 6 stycznia 2002 w Rzeszowie) – polska lingwistka, polonistka. Związana z uczelniami Szczecina i RzeszowaTeresa Ampel: Prof.dr hab. Janina Węgier (27 II – 7 I 2002), w: „Poradnik Językowy” 2002, 4, s. 3–5..
Życiorys Urodziła się w miejscowości pod Mielcem. Wkrótce rodzina przeniosła się do Lubomla, a potem Krzemieńca, gdzie były dobre szkoły. W 1944 r. powróciła w rodzinne strony. W 1946 r. w Mielcu zdała małą maturę, następnie uczyła się w Liceum Pedagogicznym w Jeleniej Górze i w Lubomierzu (matura w 1948). Pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych na Dolnym Śląsku.
Studia polonistyczne ukończyła w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP) w Opolu w roku 1961. Stopień doktora na podstawie rozprawy Język Franciszka Bohomolca (promotor: Stanisław Rospond) uzyskała na Uniwersytecie we Wrocławiu w 1968 r., habilitowała się tamże w 1974 r. W latach 1954–1984 mieszkała w Szczecinie. Do 1961 r. pracowała jako nauczycielka w szkołach podstawowych i w szkole ćwiczeń, od 1961 r. w Studium Nauczycielskim w Szczecinie (które z czasem zostało przekształcone w Wyższą Szkołę Pedagogiczną, a następnie w Uniwersytet Szczeciński).