Lotnicze wsparcie powstania warszawskiego – działania podejmowane w sierpniu i wrześniu 1944 roku przez Polskie Siły Powietrzne na Zachodzie, lotnictwo aliantów zachodnich, lotnictwo Ludowego Wojska Polskiego oraz Wojskowe Siły Powietrzne ZSRR w celu wsparcia powstania warszawskiego.
Koncepcje i plany dotyczące powstania powszechnego w okupowanym kraju, opracowywane w latach 1940–1944 przez Komendę Główną Związku Walki Zbrojnej/Armii Krajowej (AK) oraz Naczelne Dowództwo Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie od początku zakładały, że uzyskanie znacznego wsparcia lotniczego będzie warunkiem sine qua non powodzenia działań powstańczych. Ze względów politycznych i strategicznych alianci zachodni zajęli jednak negatywne stanowisko wobec polskich postulatów dotyczących lotniczego wsparcia AK.
Po wybuchu powstania warszawskiego Naczelny Wódz gen. Kazimierz Sosnkowski i rząd RP na uchodźstwie podjęli zabiegi w celu uruchomienia zrzutów broni i zaopatrzenia dla powstańców, przerzucenia do Polski 1 Samodzielnej Brygady Spadochronowej oraz bezpośredniego zaangażowania lotnictwa alianckiego na rzecz Armii Krajowej. Większość tych postulatów była jednak niewykonalna ze względów technicznych.