W lutym 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, potem w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W ramach kieleckiego Urzędu Wojewódzkiego był naczelnikiem Wydziału Aprowizacji (1945–1946) i Wydziału Społeczno-Politycznego (od 1946), a także radcą (od 1947). Równocześnie kierował kołem Związku Zawodowego Pracowników Państwowych i kierował spółdzielnią spożywców przy urzędzie. 26 września 1947 powołany na stanowisko prezydenta Kielc (pomimo że pierwotnie egzekutywa Komitetu Miejskiego PPR wskazała Antoniego Dziewięckiego). Został z niego odwołany 13 lutego 1950 z przyczyn politycznych i pochodzenia klasowego.
Od 1950 do 1951 kierował referatem szkolenia w kieleckim oddziale Związku Spółdzielni Pracy, potem na analogicznym stanowisku w Związku Doskonalenia Rzemiosła w Kielcach, potem szefował tam działowi pedagogicznemu. W 1960 został dyrektorem powstałego w miejsce ZDR Zakładu Doskonalenia Zawodowego, kierował też Wojewódzkim Zakładem Urządzeń Pożarniczych. W latach 50. i 60. przewodniczył Miejskiemu Komitetowi Frontu Jedności Narodu, a od 1957 był wiceprezesem wojewódzkim Związku Ochotniczych Straży Pożarnych.