Krzyżacy posługiwali tu do okresu sekularyzacji w 1803 roku.
W 1867 roku przy kościele wzniesiono klasztor kapucynów, którzy objęli opiekę nad sanktuarium. Wówczas kościół ponownie reorientowano, ustawiając ołtarz z powrotem na wschodzie, w miejsce, gdzie rosła grusza. Kapucyni opuścili klasztor w 1984 roku, a w 1998 roku wrócili do niego krzyżacy, którzy w 2021 roku otworzyli tu nowicjat.
Architektura i wyposażenie Świątynia jest pierwszym dużym barokowym kościołem w Bawarii, który wybudowano na planie centralnym. Wzniesiono ją na planie sześciu owali o różnych rozmiarach, zwieńczonych kopułami. We wschodniej części wznosi się wysoka wieża. W jej wnętrzu zawieszono pięć dzwonów, odlanych w 1949 roku w Erding przez , które zastąpiły dzwony zarekwirowane podczas II wojny światowej. Dwie niższe wieże, dostawione do nawy od północy i południa, pełnią zarazem funkcję przypór największej kopuły. Wewnętrzne ściany kościoła są kompozytowymi pilastrami. Autorem stiukowej dekoracji sztukatorskiej wnętrza jest Matthias Schmutzer.