Jego oparcie składa się z czterech poziomych szczebli.
Artysta dążył do celowego uproszczenia form. Co charakterystyczne dla fowistów, modelunek został całkowicie pozbawiony światłocienia. Użyte zostały żywe intensywne barwy: zamiast modelować bryły światłocieniem, obiekty przedstawione zostały jako uproszczone kształty wypełnione jednolitymi kolorami. Artysta zaznaczył wyraźne kontury przedmiotów. Prawie całą przestrzeń wypełnia barwa czerwona. Jej dopełnienie stanowi zimna tonacja błękitów, granatu i czerni wzoru na obrusie i ścianie. Matisse’owi zależało na stworzeniu skończonej i stabilnej kompozycji. Zarówno kolory jak i formy pozostają w harmonii. Wnętrze jest dekoracyjne i przytulne w odróżnieniu od tego, co na zewnątrz. Puste krzesło przy stole stanowi zaproszenie.
Dekoracyjność Czerwonego pokoju przywodzi na myśl współczesną dziełu secesję z jej art noveau. Matisse szukał też inspiracji w sztuce japońskiej. Malowanie otworu okiennego, przez który widać to co zewnętrzne, było zabiegiem stosowanym przez dawnych mistrzów, jak Domenico Ghirlandaio, Leonardo da Vinci czy Sandro Botticelli. Zgrabna kompozycja, nowatorskie rozwiązania plastyczne oraz gama odniesień artystycznych świadczą o mistrzostwie prawie czterdziestoletniego Matisse’a.
Przypisy
Kategoria:Martwa natura Kategoria:Obrazy fowistyczne Kategoria:Obrazy Henriego Matisse’a Kategoria:Obrazy w Muzeum Ermitażu