W 2026 Ukraina mobilizowała 17–24 tysięcy osób miesięcznie, co nie wystarczało, aby prowadzić rotację żołnierzy i zastępować straty. W tym okresie Rosja mobilizowała 30 tysięcy osób miesięcznie. Liczba żołnierzy wielu jednostek frontowych ukraińskiej armii oscylowała wówczas wokół 30% planowanego stanu osobowego.
Na niekorzyść zdolności mobilizacyjnych Ukrainy wpływają również problemy demograficzne, spowodowane ofiarami wojny, wyjazdami obywateli za granicę lub pozostaniu na terytoriach okupowanych przez agresora (według szacunków ok. 800 tys. mężczyzn w wieku poborowym przebywa na Zachodzie, a kolejnych ok. 570 tys. na terytoriach kontrolowanych przez Rosję) i niską dzietnością.
Sytuację potęguję nieufność Ukraińców do nieprzejrzystego systemu mobilizacyjnego. Zaufanie do Terytorialnych Centrów Rekrutacji podważyły skandale związane z ich pracownikami. Ujawniono, że za łapówkę można było uzyskać fałszywe orzeczenie lekarskie o niezdolności do służby lub zezwolenie na wyjazd za granicę. Afery dotyczyły także znęcenia się nad poborowymi. Ujawniono również osoby związane z władzą, które fikcyjnie były zatrudniane w zawodach dających odroczenie od służby wojskowej.