Ich naprawa wiązała się z uciążliwym i długotrwałym procesem kalibracji radaru. W dniach poprzedzających lądowanie w Normandii samoloty Royal Air Force w ten sposób wyeliminowały z funkcjonowania siedemdziesiąt sześć spośród dziewięćdziesięciu dwóch stanowisk radarowych, w tym wszystkie Mammuty.
Konstrukcja thumb|left|Schemat anteny radaru Pierwsza wersja radaru miała antenę o wymiarach 10 × 25 m i składała się z czterech zespołów anten. Całość była zamontowana na czterech masztach kratownicowych. W wersji drugiej antena radaru miała postać nieruchomej anteny ścianowej o wymiarach około 11 × 30 m, złożonej z czterech zespołów po 16 dipoli. Dwa górne zespoły tworzyły antenę nadawczą, a dwa dolne odbiorczą. Ze względu na brak możliwości mechanicznego obrotu anteny przeszukiwanie przestrzeni realizowano przez elektroniczne odchylanie wiązki z wykorzystaniem układu przesuwników fazowych, co umożliwiało zmianę kierunku obserwacji w zakresie około ±55° względem osi anteny. Dla zapewnienia obserwacji pełnego horyzontu stosowano co najmniej dwa radary ustawione w różnych kierunkach lub wersję dwustronną („Janus Bifrons”).