Po śmierci Shi Hu Ye było stolicą (351-352) i główną sceną zarządzonej przez niego masakry tysięcy osób nie będących Chińczykami. W 352 miasto zostało zdobyte przez Wcześniejsze Yan, przy czym w trakcie oblężenia głód doprowadził mieszkańców Ye do aktów kanibalizmu. W 357 Murong Jun (348-360) przeniósł stolicę do Ye, po czym przystąpił do jego odbudowy i renowacji. W 370 Ye zostało zdobyte przez (357-385) z Wcześniejszego Qin i utraciło swój stołeczny status. Największy rozkwit Ye osiągnęło kiedy w 534 zostało stolicą Wschodniego Wei (534-550), później zaś Północnego Qi (550-577). Miasto zostało wówczas powiększone o południowy dystrykt, dołączony do dawnego ośrodka, który tym samym stał się Miastem Północnym. Ye było największym miastem ówczesnych Chin, co wynikało z faktu iż zarówno ludność Luoyangu jak i Jiankangu (dziś. Nankin) była zdziesiątkowana – pierwsza w rezultacie konfliktu pomiędzy dwoma północnymi cesarstwami, zaś druga na skutek rebelii . Jego ludność w tym okresie szacuje się na ok. 300 tys. mieszkańców, przy czym miasto miało posiadać czterysta dystryktów mieszkalnych oraz cztery tysiące buddyjskich klasztorów.