Po wojnie, w latach 1945–1949 kierował laboratorium Zakładów Hutniczych w Lipinach, a następnie od 1949 do 1955 był kierownikiem Katedry Fizyki Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Z kolei w latach 1953–1964 (do przejścia na emeryturę) kierował Katedrą Fizyki A na Wydziale Elektrycznym tejże Uczelni. W 1954 r. mianowany został docentem, a w 1958 r. profesorem nadzwyczajnym. Głównymi kierunkami zainteresowań naukowych była fizyka koloidów i chemia fizyczna.

W roku akademickim 1950/51 był prodziekanem Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej, następnie w latach 1951–1955 dziekanem tego wydziału.

Był promotorem 4 prac doktorskich, recenzował 8 prac doktorskich i 3 habilitacyjne, wystawił 6 wniosków o mianowanie.

Działał w Polskim Towarzystwie Fizycznym, był członkiem Lwowskiego i Gliwickiego Oddziału Towarzystwa. Jego przewodniczącym w latach 1952–1955 i 1960–1968. W 1963 r. był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego XVIII Zjazdu Fizyków Polskich w Gliwicach-Katowicach.

Pochowany na cmentarzu komunalnym Centralnym w Gliwicach (sektor LA7-2-27).

Publikacje

Prosta metoda oznaczania porowatości ciał. Hutnik, nr 12, 1951. Ochrona od przepięć w sieciach wysokiego napięcia. Energetyka, zesz.