W pietyzmie z kolei uważano, że kobiety, dzięki swojej „prostocie”, mają łatwiejszy dostęp do mistyki oblubieńczej. Wpływowy mistyk Jakub Böhme i teolog Gottfried Arnold wprowadzili do mistyki pojęcie Boskiej Mądrości (Sophii), odwracając niekiedy tradycyjne role – dusza ludzka stawała się oblubieńcem, a Boska Mądrość (Sophia) niebiańską oblubienicąCarl Gustav Jung, Psychologia a alchemia, Wydawnictwo Wrona, Warszawa 1999, s. 312.. To samo odwrócenie ról widoczne było w mistyce św. Franciszka z Asyżu, który jako duchowy oblubieniec poślubił "Panią Biedę".

Wiek XX i współczesność Koncepcja oblubieńcza zachowała swoje znaczenie również w teologii i mistyce XX wieku. Szczególny wkład w jej rozwój wniosła Edyta Stein (św. Teresa Benedykta od Krzyża), karmelitanka i filozofka. W jej pismach idea Kościoła jako sponsa Christi stanowi fundament tzw. eklezjologii symbolicznej. Stein ukazywała, że chrześcijanin staje się oblubienicą poprzez sakramenty (chrzest, bierzmowanie, Eucharystię), a stan ten ulega pogłębieniu przez życie zakonne i doświadczenie mistyczne.