Prorok Ozeasz wspomina o swojej oblubienicy (Oz 2), co stanowi metaforę intymnej relacji między Bogiem a Izraelem:
Podobnie teksty z Księgi Izajasza wykorzystują obraz oblubienicy, aby opisać odnowę Izraela po powrocie z niewoli babilońskiej (Iz 49,18; Iz 54,5; Iz 62,5).
Pieśń nad Pieśniami thumb|Królewska para z Pieśni nad Pieśniami, miniatura z katedry w Winchester, XII w. Najważniejszym tekstem dla rozwoju mistyki oblubieńczej jest Pieśń nad Pieśniami – liryczny poemat przypisywany królowi SalomonowiMarvin H. Pope, Song of Songs, The Anchor Bible, Doubleday 1977, s. 112-114.:
W hellenizmie ten erotyczny poemat zaczął być interpretowany alegorycznie. Zarówno w judaizmie, jak i w chrześcijaństwie odrzucano jego dosłowne, świeckie odczytanie, widząc w nim opis miłości między Bogiem a Jego ludem (w judaizmie) lub Chrystusem a Kościołem i duszą (w chrześcijaństwie).
W II i III wieku n.e. w odpowiedzi na pytanie, kogo reprezentuje oblubienica (Szulamitka), starły się dwie interpretacje: Rabin Akiba interpretował poemat zbiorowo, jako reprezentację relacji między Bogiem a narodem Izraela. Orygenes uznał z kolei oblubienicę za indywidualną duszę ludzką, pisząc, że księga ta uczy, iż drogami miłości należy dojść do zjednoczenia z BogiemOrygenes, Komentarz do Pieśni nad Pieśniami, Wydawnictwo WAM, Kraków 1999, s.