Ordo salutis (łac. „porządek zbawienia" lub „plan zbawienia") – pojęcie w teologii chrześcijańskiej używane głównie w protestantyzmie, odnoszące się do logicznego uporządkowania poszczególnych etapów dzieła odkupienia człowieka w odniesieniu do pojedynczego wierzącego, zgodnie z opisami z Nowego Testamentu.
Opracowanie tego pojęcia ma na celu odpowiedź na pytanie, w jaki sposób poszczególne aspekty zastosowania odkupienia (takie jak usprawiedliwienie, odrodzenie, nawrócenie i uświęcenie) mają się do siebie. Precyzyjna definicja ordo salutis była i pozostaje bardzo ważną kwestią dyskutowaną w tradycji kalwińskiej, która przywiązuje dużą wagę do racjonalnej spójności swojego systemu teologicznego. Choć to właśnie w teologii reformowanej debaty nad porządkiem zbawienia przybrały na sile, koncepcje te są obecne także w innych nurtach protestanckich, gdzie przybierają inną formę. Z kolei Kościół katolicki w większości odrzuca tak zdefiniowany, sztywny schemat – teologia katolicka traktuje zbawienie jako ciągły, zintegrowany proces sakramentalny, w którym nie da się ostro rozdzielić usprawiedliwienia od uświęcenia.