przez Augustyna z Hippony), samo sformułowanie „ordo salutis" zostało pierwotnie ukute przez luterańskiego teologa Johanna Franza Buddego (1667–1729), a usystematyzowane w szczególności przez Jacoba Carpova w 1737 roku.
Klasyczny przykład podobnego ujęcia (choć bez użycia samej łacińskiej nazwy) znajduje się w teologii reformowanej już w XVI wieku u angielskiego purytanina Williama Perkinsa (1558–1602) w jego dziele A Golden Chaine („Złoty Łańcuch"). Wywodzi on tam przyczyny poszczególnych aspektów odkupienia z wiecznych zamierzeń Bożych. Podobny model "łańcuchowy" rozwijał Jan Kalwin i jego następca Teodor Beza.
Podejście protestanckie wynikało ze stopniowego odchodzenia od sakramentalnego pojmowania obiektywnego wlewania łaski. Powstała teologiczna potrzeba wyjaśnienia, w jaki sposób zindywidualizowane działanie Ducha Świętego (poprzez Słowo, a nie ex opere operato przez sakramenty) aplikuje człowiekowi dzieło Chrystusa.
Ordo salutis w poszczególnych tradycjach
Tabela porównawcza Kluczowe różnice pomiędzy głównymi tradycjami chrześcijańskimi w podejściu do kolejności zastosowania zbawienia można zestawić w poniższej tabeli: