Nowy gmach ukształtowano w historyzującej formie, odwołującej się do tradycji barokowych pałaców miejskich i architektury dawnych rezydencji weneckich Kopru.
Podczas budowy zachowano część elementów wcześniejszego pałacu z 1522 roku. Do nowej budowli lub jej otoczenia włączono renesansowy portal prowadzący do ogrodu, kamienną cembrowinę studni, triforium oraz herb. Dzięki temu dziewiętnastowieczny zespół zachował materialne pozostałości dawnej siedziby biskupiej.
Pałac nadal pełnił funkcję siedziby administracji kościelnej, mimo zmian granic państwowych i organizacji kościelnej w XX wieku. Po ostatecznym ukształtowaniu współczesnej diecezji koperskiej budynek pozostał siedzibą ordynariatu oraz miejscem przechowywania archiwaliów diecezjalnych.
Architektura Pałac jest trzykondygnacyjną budowlą o zwartej bryle i regularnie rozplanowanej fasadzie. Jego wygląd ukształtowano zgodnie z dziewiętnastowiecznym historyzmem, przy wykorzystaniu motywów nawiązujących do architektury barokowej i tradycji reprezentacyjnych pałaców koperskich.