Zewnętrzny pierścień obronny Nowe obwarowania objęły całą wyspę i wyznaczyły zewnętrzną granicę średniowiecznego miasta. Ich powstawanie było procesem wieloetapowym, ale zwarty i stosunkowo jednolity system ukształtował się przede wszystkim w drugiej połowie XV oraz na początku XVI wieku. Rozbudowa fortyfikacji wiązała się ze wzrostem politycznego i gospodarczego znaczenia Kopru jako stolicy weneckiej Istrii, a także z zagrożeniami wojennymi w regionie północnego Adriatyku.
Wenecki kronikarz podczas podróży po Istrii w 1483 roku opisał Koper jako miasto otoczone solidnym murem z dwunastoma bramami. Wskazuje to, że zasadniczy obwód zewnętrznych fortyfikacji był już wówczas ukształtowany, chociaż w kolejnych dziesięcioleciach prowadzono jego wzmacnianie i przebudowę.
Obwarowania składały się z murów, wież, baszt, bram i umocnionych nabrzeży. Dostęp do miasta był dodatkowo utrudniony przez otaczające wyspę wody i podmokłe płycizny. Poszczególne bramy prowadziły do przystani, lokalnych dróg oraz osad na stałym lądzie, a ich nazwy pochodziły najczęściej od kierunku komunikacyjnego, sąsiedniego kościoła, dzielnicy lub funkcji portowej.