Zachowanie dziedzictwa trynitarzy Po kasacie wileńskiego klasztoru trynitarzy w 1864 Noniewicz zabezpieczył znaczną część jego archiwum. Według zachowanej korespondencji uczynił to za zgodą swojego dawnego przełożonego. Z klasztoru zabrał także szereg obrazów, których późniejsze losy pozostają nieznane.
Na przełomie XIX i XX wieku minister generalny trynitarzy Antonin od Wniebowzięcia, historyk i archiwista zakonu, podjął działania zmierzające do odtworzenia historii trynitarzy. Wysyłał przedstawicieli zakonu na tereny dawnej Rzeczypospolitej oraz monarchii austro-węgierskiej w celu zebrania zachowanych materiałów po klasztorach trynitarskich Europy Środkowej.
Wysłannicy zakonu nawiązali korespondencję z Noniewiczem, a w maju 1907 odwiedzili go w Sokółce. Przekazał im zachowane przez siebie archiwalia pochodzące z klasztoru wileńskiego. Wśród nich znajdowały się katalogi zakonne zawierające informacje o wstępowaniu do zakonu, odbywaniu nowicjatu, składaniu ślubów, studiach oraz funkcjach pełnionych przez zakonników.
Spotkanie odbyło się około czterech miesięcy przed śmiercią Noniewicza. Przekazane materiały trafiły do centralnego archiwum trynitarzy w Rzymie i stały się źródłem do późniejszych badań nad historią polsko-litewskiej prowincji zakonu.