Ustawodawca uznał, że wprowadzenie ograniczeń służących ochronie przyrody nie powinno prowadzić do nieuzasadnionego obciążenia właścicieli skutkami finansowymi podejmowanych przez państwo działań.
Prawo do odszkodowania przysługiwało w sytuacji, gdy ustanowienie ochrony przyrody powodowało istotną zmianę dotychczasowego sposobu używania lub użytkowania nieruchomości bądź innego chronionego przedmiotu. Warunkiem dochodzenia roszczeń było wykazanie rzeczywistej szkody majątkowej, pozostającej w bezpośrednim związku z wydaniem rozporządzeń lub zarządzeń wprowadzających określone ograniczenia. Oznaczało to, że odszkodowanie nie przysługiwało za samo ustanowienie ochrony, lecz wyłącznie za realny uszczerbek majątkowy wynikający z ograniczenia dotychczasowego sposobu korzystania z własności.
Odpowiedzialność za wypłatę odszkodowania ponosił przede wszystkim Skarb Państwa. Jednocześnie ustawa dopuszczała możliwość pokrycia należnych świadczeń z Funduszu Ochrony Przyrody lub z innych funduszy przeznaczonych na realizację celów ochrony przyrody. Rozwiązanie to miało zapewnić sprawne finansowanie rekompensat, niezależnie od źródła środków publicznych przeznaczonych na ten cel.
Przypisy
Kategoria:Ochrona przyrody w Polsce