W celu zapewnienia trwałości ustanowionej ochrony przepisy przewidywały ujawnianie faktu włączenia nieruchomości do parku narodowego w księgach hipotecznych. Wpis taki, dokonywany był na wniosek Prokuratorii Generalnej, która gwarantowała jawność ograniczeń dotyczących nieruchomości oraz zapewniał ich skuteczność wobec kolejnych właścicieli i innych podmiotów posiadających prawa rzeczowe.

Ustawa przewidywała również możliwość wydawania aktów wykonawczych służących realizacji ochrony na terenie parków narodowych. Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego był uprawniony do wydawania rozporządzeń uszczegóławiających zasady ochrony, natomiast wojewodowie mogli wydawać zarządzenia regulujące praktyczne aspekty jej wykonywania. W przypadku parków obejmujących lasy państwowe lub inne grunty pozostające pod zarządem Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, akty te wymagały współdziałania obu ministrów a zarządzenia wojewody dotyczące lasów państwowych musiały być uzgadniane z właściwymi organami administracji leśnej.