Verband nationaldeutscher Juden (VnJ, także VndJ; pol. Związek Żydów Narodowoniemieckich) – działająca w Niemczech w latach 1921–1935 prawicowa, nacjonalistyczna i skrajnie asymilacjonistyczna organizacja żydowska. Została założona w marcu 1921 roku przez berlińskiego adwokata Maxa Naumanna. Jej siedziba mieściła się w Berlinie. Organizacja odrzucała syjonizm, marksizm i liberalizm, utożsamiając interesy swoich członków z interesami państwa i narodu niemieckiego. Po objęciu władzy przez Adolfa Hitlera deklarowała lojalność wobec nowego reżimu, mimo prowadzonej przez niego polityki antyżydowskiej. W listopadzie 1935 roku została zakazana przez władze nazistowskie, a Naumann został aresztowany przez Gestapo. Powstanie i działalność Verband nationaldeutscher Juden został utworzony w marcu 1921 roku. Jego założycielem był Max Naumann, niemiecki prawnik pochodzenia żydowskiego, weteran I wojny światowej i były kapitan armii bawarskiej, odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. Naumann przewodniczył organizacji do 1926 roku, a następnie ponownie od 1933 roku aż do jej rozwiązania w 1935 roku. Ze względu na dominujący wpływ Naumanna członków związku określano niekiedy jako „Żydów Naumanna” (niem. Naumann-Juden) albo „naumannistów” (niem. Naumannianer). Liczebność organizacji nie jest dokładnie znana.