Stanisław Ludwik Gancarz (ur. 14 stycznia 1895 w Międzybrodziu Lipnickim, zm. wiosną 1940 w USRR) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Ludwika i Zofii z Zapałów urodzony 14 stycznia 1895 w Międzybrodziu Lipnickim, w ówczesnym powiecie bialskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Był starszym bratem Stefana Władysława (1900–1974), działacza niepodległościowego, podporucznika piechoty pospolitego ruszenia, odznaczonego Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości. Od sierpnia 1905 do września 1906 był uczniem klasy pierwszej w Zakładzie Salezjańskim im. Księdza Bosko w Oświęcimiu, z którego zbiegł pozostawiając dług 10.000 koron (później zwrócony). Następnie kontynuował naukę w jednym z krakowskich gimnazjów. W 1912, po ukończeniu szóstej klasy, wstąpił do Akademii Handlowej w Krakowie. Od 15 maja 1912 do 1 sierpnia 1914 był członkiem II Polskiej Drużyny Strzeleckiej.