W 1982 roku do Prawa lokalowego dodano ograniczenie, zgodnie z którym jedna osoba, a także małżonkowie, mogli posiadać tylko jeden dom letniskowy. Przepis ten odzwierciedlał traktowanie domu wakacyjnego jako dobra dodatkowego, pozostającego poza podstawowym zasobem służącym zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowychUstawa z dnia 3 grudnia 1982 r. o zmianie ustawy – Prawo lokalowe, Dz.U. 1982 nr 37, poz. 244, art. 1 pkt 1..

Prawo lokalowe z 1974 roku zostało uchylone w 1994 roku. W późniejszych przepisach techniczno-budowlanych upowszechniła się nazwa „budynek rekreacji indywidualnej”, natomiast określenie „dom letniskowy” pozostało w języku potocznym, ogłoszeniach, dokumentach planistycznych oraz niektórych ustawach podatkowych i komunalnychUstawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. – Prawo lokalowe, Dz.U. 1974 nr 14, poz. 84; akt uchylony 12 listopada 1994 r..

Budynek rekreacji indywidualnej „Budynek rekreacji indywidualnej” jest współczesnym terminem stosowanym w polskich przepisach techniczno-budowlanych.