Witold Około-Kułak (ur. 16 grudnia 1909 w Birsku, zm. 1 lutego 1975) – polski doktor inżynier, specjalista w dziedzinie przepływu ciepła oraz radiacyjnej wymianie ciepła.
Życiorys Jego ojciec był notariuszem. W 1918 r. wraz z rodziną na krótko zamieszkał w Warszawie, następne trzy lata spędził kolejno w Wilnie, Bydgoszczy i Włocławku. W 1921 r. rodzina osiadła na stałe w Radziejowie Kujawskim, gdzie Witold rozpoczął edukację. Na podstawie złożonego egzaminu został przyjęty do trzeciej klasy Gimnazjum Ziemi Kujawskiej we Włocławku. Tam złożył egzaminy końcowe i otrzymał świadectwo dojrzałości. Rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej. Utrzymywał się z korepetycji, później przyjął posadę elektromontera przy montażu i konserwacji urządzeń elektrycznych w kopalni Gieschego w Janowie. Po powrocie do Lwowa wstąpił do Szkoły Podchorążych, którą ukończył wywiązując się z obowiązku służby wojskowej. Podjął na Politechnice Lwowskiej przerwane studia przyjmując jednocześnie aż dwie posady: kreślarza w biurze instalacji elektrycznych i nocnego stróża. W 1938 r., po złożeniu absolutorium, wyjechał na praktykę dyplomową do Paryża. Egzamin dyplomowy zdał 31 sierpnia 1939 r. i otrzymał stopień inżyniera – odpowiednik obecnego stopnia magistra.