Większość algorytmów kontroli przeciążenia protokołu TCP wnioskuje o dostępnej przepustowości na podstawie utraty pakietów. Nadawca zwiększa tempo transmisji aż do momentu, w którym pakiety zaczynają ginąć, po czym je redukuje. Sygnałem zwrotnym jest zatem odrzucenie pakietu, a warunkiem poprawnego działania – odpowiednio szybkie dotarcie tego sygnału do nadawcy.

Duży bufor ten sygnał tłumi. Pakiety, które w mniejszej kolejce zostałyby odrzucone, są przyjmowane i dostarczane – tyle że z coraz większym opóźnieniem. Z punktu widzenia algorytmu kontroli przeciążenia łącze nadal wygląda na niewysycone, więc nadawca dalej zwiększa tempo, pogłębiając zapełnienie bufora. Odrzucanie pakietów rozpoczyna się dopiero po całkowitym wypełnieniu kolejki, a więc znacznie później, niż powinno – i często na tyle gwałtownie, że algorytm interpretuje sytuację jako zmianę trasy połączenia i ponownie przechodzi w agresywną fazę poszukiwania punktu pracy.

W prostym buforze zorganizowanym jako pojedyncza kolejka FIFO opóźnienie dotyka wszystkich przepływów przechodzących przez dane urządzenie, niezależnie od ich charakteru.