Do ośrodka zaczęli napływać pacjenci z całego terenu Generalnej Guberni. Byli to wyłącznie mężczyźni. Placówka zatrudniała 3 lekarzy, 4 pielęgniarki, 3 sanitariuszy, salowych, laborantkę oraz kilka osób obsługi technicznej. W tym czasie zainteresowanie sanatorium ze strony władz okupacyjnych nie było zbyt duże, a niemieckie wizytacje przebiegały w miarę łagodnie. to się jednak skończyło władze niemieckie podjęły decyzję o przeznaczeniu sanatorium dla niemieckich pacjentów. Zmieniono także skład personelu. Pozostawiono polskich lekarzy, ale zwolniono pielęgniarki przyjmując na ich miejsce Niemki. W tym okresie na leczeniu w sanatorium przebywali głównie niemieccy oficerowie odpoczywający po kolejnych kampaniach. Latem 1944 ewakuowano chorych i niemiecki personel. Budynek został zaadaptowany na potrzeby sztabu wojskowego Wehrmachtu. Niemieccy oficerowie opracowywali tu plany wojskowe związane z prowadzonymi działaniami wojennymi. Wkrótce wyjechali, wywożąc co cenniejsze urządzenia. Od 1946 w budynku mieściło się Prewentorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci, które funkcjonowało do lutego 1951 roku. W ośrodku przebywało jednorazowo 100 pacjentów na trzymiesięcznych turnusach.