Bogoczłowieczeństwo () – jedno z kluczowych pojęć w rosyjskiej filozofii religijnej nawiązujące do chrześcijańskiej teorii jedności boskiej i ludzkiej natury Jezusa Chrystusa według soboru chalcedońskiego. Bogoczłowieczeństwo i Bogoczłowiek to dwa rodzaje wcielenia: uniwersalne i indywidualne.
Bogoczłowieczeństwo jest terminem filozoficzno-teologicznym wyrosłym na gruncie chrześcijaństwa i specyficznym dla języka rosyjskiego (Богочеловечество, Богочеловечность) i tłumacząc go na inne języki, tworzy się zwykle neologizmy: Gottmenschentum, Gottmenschheit (j. niemiecki), Godmanhood, Godhumanity (j. angielski), divino-humanité (j. francuski) czy divino-umanità – (język włoski).
Wczesnym wariantem filozofii Bogoczłowieczeństwa była koncepcja Nikołaja Fiodorowa, u którego idea Bogo-ludzkiego współdziałania idzie w parze z przekonaniem, iż przeobrażenie świata, a wraz z nim człowieka, będzie zarazem jego przebóstwieniem. Koncepcja ta jest tam jednak zawarta implicite, a nie wprost rozwinięta. Nauka o Bogoczłowieczeństwie została explicite wypowiedziana w pracach Władimira Sołowjowa, u którego jest ono kluczową ideą religijno-filozoficzną. Zadanie chrześcijańskiej religii Sołowjow upatrywał w tym, aby . Wszystkie narody i rasy są organami w organizmie Bogoczłowieczeństwa.