organizował Biuro Projektów i Studiów Zakładów Syntezy Chemicznej w Dworach, a następnie był dyrektorem tego Biura i brał udział w projektowaniu i montażu pierwszej polskiej fabryki benzyny syntetycznej, metodą Fischera-Tropscha w Oświęcimiu, której instalacje techniczne przywieziono z Schwarzheide w ramach reparacji wojennych.
Związany z Politechnika Śląską w Gliwicach już od pierwszych miesięcy jej istnienia. Początkowo prowadził zlecone wykłady elektrochemii technicznej. W 1949 r. otrzymał stanowisko profesora kontraktowego na Wydziale Chemicznym w Katedrze Technologii Chemicznej Nieorganicznej II, a w 1952 r. objął kierownictwo Katedry Technologii Wielkiego Przemysłu Nieorganicznego. Wykładał technologię nieorganiczną, prowadził specjalizację z zakresu związków azotowych i techniki niskich temperatur, a równocześnie był opiekunem Zakładu Analizy Technicznej związanego z tą Katedrą. Na tym stanowisku pracował aż do przejścia na emeryturę 1 października 1970 r. W latach 1957–1958 pełnił funkcję dziekana Wydziału Chemicznego Politechniki Śląskiej. Od 1950 r. współpracował także z Gliwickim Biurem Projektów Budownictwa Przemysłowego, pełniąc funkcję głównego specjalisty z zakresu korozji materiałów budowlanych. Kierował projektem pierwszej zrealizowanej w Polsce ochrony katodowej gazociągu Knurów-Mysłowice.