W 1974 krótko kierował Powiatową Radą Przyjaciół Harcerstwa w Jeleniej Górze.

Podjął się następnie działalności naukowej, specjalizując się w zakresie historii opieki i wychowania oraz najnowszej historia Polski; zajmował się m.in. emigracją z Galicji na Bałkany oraz reemigracją Polaków z Bałkanów na Dolny Śląsk. W 1973 należał do założycieli Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego, w 1978 został jego sekretarzem naukowym, a od 1981 do 1989 był prezesem. W 1978 obronił w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu pt. Dzieci polskie poza granicami kraju w okresie II wojny światowej i ich repatriacja (wydaną później ze względów politycznych jedynie w okrojonej wersji jako Dzieci polskie w krajach pozaeuropejskich. 1939–1949). Był m.in. współautorem wydania monografii Karkonosze polskie (1985) i Jelenia Góra. Zarys rozwoju miasta (1989) oraz inicjatorem konkursu na prace magisterskie i doktorskie przydatne dla rozwoju regionu jeleniogórskiego.