Leszczyńscy herbu Abdank – żyjący do dziś, polski ród szlachecki, wywodzący się z Leszczyna na Mazowszu. Rodzina należy do jednych z najbardziej rozgałęzionych i rozrodzonych rodów szlacheckich w Polsce.

Jedna z gałęzi rodziny założyła wieś Leszczkę na Podlasiu, z której rozprzestrzenili się po Rusi i Litwie, tworząc liczne, często trudne do powiązania ze sobą linie, z uwagi na brak zachowanych materiałów genealogicznych. W kolejnych stuleciach przedstawiciele rodu występowali jako właściciele lub współwłaściciele licznych dóbr ziemskich w całym kraju.

W historii Leszczyńskich widoczna była tradycja służby wojskowej. Członkowie rodziny występowali jako oficerowie i żołnierze Rzeczypospolitej Obojga Narodów, pełnili funkcje rotmistrzów królewskich, towarzyszy pancernych, poruczników kawalerii narodowej i pułkowników wojsk litewskich. Niejednokrotnie przelewali krew za swój kraj, broniąc jego ustroju. Zajmowali również miejsca znaczących dygnitarzy, piastując urzędy ziemskie i grodzkie.

Najbardziej znaczącym przedstawicielem rodu był Józef Benedykt Skarbek-Leszczyński, który otrzymał w 1782 roku od cesarza Józefa II Habsburga tytuł hrabiowski. Tytuł ten nosili jego potomkowie, jednak wszyscy męscy przedstawiciele linii hrabiowskiej zmarli bezpotomnie.