zjawisko to określa się również mianem syndromu zaginionej białej kobiety.
Laleh Khalili wskazuje, że narracja o amerykańskiej szeregowej Jessice Lynch, wziętej do niewoli w Iraku w 2003 roku i odbitej przez siły specjalne, przedstawiała ją jednocześnie jako bohaterską kobietę i jako damę w opałach, której uratowanie przez heroizowanych żołnierzy miało potwierdzać moralną wyższość najeźdźców nad przedstawianymi jako barbarzyńcy Irakijczykami. Shannon L. Holland argumentuje, że przedstawianie Lynch jako ofiary podkreślało sprawność bojową amerykańskiej armii i było wykorzystywane w argumentacji przeciwko integracji kobiet w wojsku. W 2007 roku komisja Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych przeprowadziła przesłuchanie dotyczące wprowadzających w błąd informacji o schwytaniu i odbiciu Lynch.