Po rozpadzie monarchii austro-węgierskiej (październik 1918) wrócił do Galicji i wstąpił do 5 pułku piechoty Legionów. 9 grudnia 1919 został mianowany podporucznikiem w piechocie z dniem 1 grudnia 1919Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4150.. W tym samym roku został dowódcą obozu Legii Akademickiej w Rembertowie. W 1920 został przydzielony do batalionu manewrowego I/142 pułku piechoty na stanowisko dowódcy I plutonu 4 kompanii. Wyróżnił się 29 sierpnia 1920 w walce z bolszewikami pod Miączynem, w której ciężko ranny w prawą rękę dostał się do niewoli. Po ucieczce z niewoli (2 września) i „częściowym wyleczeniu” (25 listopada) wrócił do batalionu i pełnił funkcję adiutanta. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę na stanowisku adiutanta batalionu manewrowego, który został wcielony do 13 pułku piechoty jako III batalion. Uzupełnił wykształcenie w zakresie siedmiu klas gimnazjum na kursach maturalnych w Krakowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 155. lokatą w korpusie oficerów piechoty.