Równolegle, wciągnięty przez Eustachego Kraka, od końca 1942 dowodził grupą likwidacyjną Kierownictwa Walki Cywilnej m.st. Warszawy, a po utworzeniu w lipcu 1943 Kierownictwa Walki Podziemnej kierował działem wykonawczo-likwidacyjnym w Wydziale Dywersji Osobowej okręgowego KWP m.st. Warszawy. Podlegała mu bezpośrednio grupa bojowa „Roman” dowodzona przez Stanisława Sękowskiego „Rugię”.

Kierował m.in. akcją odbicia więźniów ze szpitala Jana Bożego 11 czerwca 1944 (natarciem dowodzili bezpośrednio Stanisław Sękowski i Andrzej Popławski „Andrzej Sudeczko”) oraz likwidacjami funkcjonariuszy aparatu okupacyjnego: policjanta Władysława Cieniewskiego (28 czerwca 1944) i Bolesława Latoszka z Arbeitsamtu (14 lipca 1944).

Powstanie warszawskie W powstaniu warszawskim objął dowództwo 1. kompanii batalionu „Zaremba”-„Piorun”, która od jego pseudonimu przyjęła nazwę kompanii „Ambrozja”. Kompania obsadziła odcinek ulicy Emilii Plater i część ulicy Wspólnej w Śródmieściu Południowym.

Kurczewski kierował natarciami na silnie ufortyfikowany kompleks tzw. Frontleitstelle – ośrodek rozkwaterowania urlopowanych żołnierzy frontowych w rejonie ulic Wspólnej, Emilii Plater, Hożej i Chałubińskiego.